مرگ قسطی

    وزنم زیاد نمیشود.فرصت زیادی هم تا وزن کشی ندارم.پنگوئن پشمالویی شدم که یه ریز دهنش میجنبد. تنها سه کیلو کم دارم. اما جون به سر میشم تا به وزن ایده ال برسم.حالم از غذا به هم میخورد. ویار دارم در حد تیم ملی.ولی پوست کلفت تر از این حرفام و به قول یکی از مشتری های مغازه، غذا که میبینم دست و پام میلرزد!تناقض مسخره ای است اما وجود دارد.هم از غذا لذت میبرم هم زجر میکشم.با این حال کار خودم و میکنم و تا حد خفگی میخورم تا شاید دوسال بیگاری نکشم و آزاد هر غلطی خواستم بکنم.شاید درسم و بخونم شایدم دنبال نون بیفتم.این روزا بازار زیاد میروم.مسعود حال خوشی نداره و کمک دست محمود میروم.کل هفته را از8 صبح تا 7 شب بیرون بودم.130 کیلو رو مرتب از این ور به اون ور کردن دهن هر بنی بشری را یه دور کامل ...میکند اما خوب عادت کردم.از رو هم نمیرم و پیراهن و از رو تیشرت میپوشم تا حسابی زجر بکشم.از رو صورتم یه ابشار راه میفته و سیل اسا شرشر عرق میریزم.هیچی بدتر از عرق ریختن و شور شدن صورت و گردن ادم نیست. بی اندازه متنفرم .ولی لا مصب من عاشق خوردنی های کثیف بازارم.از شربت های تگری اب لیموش و خاک شیرهای وحشتناکش و بامیه های دراز خوشمزش-که بی صبرانه چشمک میزنه برای رفتن تو دهن-  تا ته چین های شرف الاسلامی و ژامبون های چهارسو وشیشلیک های مسلم.اصولا غذا خوردن تو این موقعیت خاص به من اعتماد به نفس میدهد .قسمت زیادی از رفت و آمدم به مترو برمیگردد.قبلا ها زیاد دید خوبی به این قطار زمینی نداشتم و بیشتر برام یه شوخی بود.حتی تابستان سال پیش که هرروز این مسیر و می آمدم به قدری از مترو متنفر بودم که راضی میشدم روزی دو هزارتومان پول به موتور-تاکسی های سر بازار بدم تا منو بیارن در خونه و از مترو دوری کنم مبادا دید متفکرانه ام رو از بین ببره!آخر اعتقاد داشتم مترو تنها به درد آدمک های زرد_یه چیز تو مایه های نشریات  زرد_میخوره که فله ای اینور و اونور میبرتشون و اونها هم خوشحال از این لطف عظیم خایه های مسئولان را تا عرش اعلی میبرند.اما حالا مترو بیشتر برام یه جور سرگرمی بامزه شده که تراکم بالای ادم هاش هم مانع لذت بردن از این سرگرمی مجانی  نمیشه.محاله هم صحبتی پیدا نکنم و سعی نکنم که  سر کارش بذارم. سعی میکنم در چهره هاشون نشانی از دلمشغولی شان پیدا کنم.بیشترم رو مخ سن بالا ها راه میروم و یه بند حرف مفته که بارشون میکنم.بالاخره دلمشغولی اصلی ما در مترو هم جز این نیست.کتاب و روزنامه که نمیشه خوند چون ملت تو همدیگه وول میخورن و اجازه بردن کتاب و جلوی صورت نمیدهند.ساکت هم که بایستی افسردگی عمیقی نازل میشود.نمیدانم این مترو چه خاصیتی داره که از وقتی پاهاتو میذاری داخلش تمام غصه های زندگی ات و عوالم بشری و غیر بشری جلو چشات رژه میروند و محکوم میشوی به افسرده شدن.خصوصا صبح های زود این افسردگی هجوم بیشتری دارد و غیر قابل اجتناب میشود.خلاصه که این یک هفته ای که گذشت خیلی انرژی وا دادم.شب ها جنازه میرسیدم خونه اما تا 3،4 خوابم نمیبرد و با کتاب ها ور میرفتم و صبح زود گورم و گم میکردم تا مبادا  یه از خدا بیخبری  انگشتری از مغازه کش نرود.